RSS feed voor het nieuws van www.elkz.nl

plus minus gleich
"Hier sta ik. Ik kan niet anders. God help me. Amen." - Maarten Luther


De preek van Eeuwigheidszondag 24 november 2013

E-mailadres Afdrukken

Ik ben vast niet de enige die de heftige beelden uit de lezing uit het Lucasevangelie  wat moeilijk te rijmen vindt met het gedenken van de namen van de gestorvenen op deze Eeuwigheidszondag. Een tempel waarvan geen steen op de andere zal blijven staan, valse messiassen, volken die tegen elkaar ten strijde trekken, aardbevingen, epidemieën en arrestaties van gelovigen. Wij zouden ons wensen om misschien met wat lieflijker beelden en gematigder gedachten de gedachtenis van onze dierbaren te omlijsten. Het leesrooster dat wij volgen, geeft ons op deze laatste zondag van het kerkelijk jaar te denken over hoe de wereld worden zal in Gods  ogen en ook over wat dan niet meer kan bestaan. 'Christus ' Koning' heet deze laatste zondag van het kerkelijk jaar ook wel, in de Rooms katholieke kerk, sinds 1925. Daar noemt men de de namen van de gestorvenen immers met allerzielen. Daar kan misschien wat minder snel het misverstand ontstaan, dat we met 'eeuwigheid' het hiernamaals gaan bedoelen. Want dat misverstand ontstaat
natuurlijk snel. Terwijl eeuwigheid misschien wel een woord is, dat ons vooral wijst op wat altijd was en zijn zal bij God en wat eigenlijk maar weinig met tijd te maken heeft maar meer met kwaliteit, met het hóe van Gods Rijk, met zijn koningschap. Dus ja, Christus' Koning is eigenlijk wel een heel mooie benaming.

Waar Christus koning is, waar hij heerst, wordt ons Gods eeuwigheid
immers ook voor ogen gesteld? En natuurlijk heeft eeuwigheid wel iets met tijd
te maken, in de zin van een contrast: waar het over Gods eeuwigheid gaat,  worden de tijden, die getekend wordt door
prachtige ervaringen en alle goeds dat mensen kunnen beleven, maar jammer
genoeg ook door het verdriet om verlies en de ervaringen van wat stuk gaat door
het verloop van de tijd en door wat mensen anderen aandoen. De tijd lijkt bijna
onbeperkt, als je de miljarden jaren probeert te denken, die de aarde er al op
heeft zitten. Maar denk vóóruit en je krijgt een ander beeld. Maar doordat wij
weet hebben van eeuwigheid - al bevatten wij niet half wat dat is - wordt ons
toegezegd dat er één is, God, die de tijden in zijn hand heeft en aan alles wat
maar voortraast een zin geeft, die ons besef te boven gaat. Jezus Christus
heeft van Gods eeuwige betrokkenheid op zijn schepping getuigd en kan daarom
met recht koning heten, omdat hij als een plaatsbekleder van God op aarde
getuigt van Gods macht van de liefde.

De laatste
dingen, daarom gaat het in de lezingen aan het einde van het kerkelijk jaar.
Apocalyptiek, wordt dat type teksten genoemd: openbaringen van Gods gans andere
wereld, die even oplichten in woorden van deze wereld, hoe moeilijk ze ook te
beschrijven zijn. Die teksten vinden we ook in de  bijbel. Ze bepalen ons hoe dan ook bij de
eindigheid van het hier en nu, van wat mensen, hoe goed en hoe groots ook, tot
stand brengen. U, die hier de namen van uw gestorvenen gedenkt, kan daarbij het
gevoel krijgen: wat is een mensenleven kort, wat stelt het voor. Maar u weet
toch ook: hoezeer wij ook beperkt zijn, door de tijd, door wat wij tot stand
kunnen brengen, een mens is meer dan de tijd die hij leeft en voor elkaar heeft
gekregen of niet. Zij leeft voort in onze gedachten, ze heeft ergens voor
gestaan, wat ons dierbaar blijft, wat ons zelfs heilig kan zijn: wijsheid,
principes, een inspirerende manier van leven. En om wie ze was, dát ze er was. Hoeveel
te meer is het met God. Hij wil ons doordringen van zijn nooit aflatende zorg
om de wereld en geeft ons de hoop op meer dan het hier en nu, op wat eeuwig van
kracht blijft: vrede en recht, waarden die hier en nu nooit helemaal gekend
zullen zijn, maar bij God van eindeloze betekenis zijn en blijven. Dat mag ons
troosten.